Veel productiebedrijven gebruiken demiwater ergens in hun proces, of het nu gaat om reiniging, koeling, stoomopwekking of als aanmaakwater voor procesvloeistoffen. Regelmatig komt dan de vraag naar boven: is het voordeliger om demiwater zelf te produceren, of blijft inkopen de betere keuze? Een eerlijk antwoord vraagt om naar twee verschillende vragen te kijken: is demiwater de moeite waard, en hoe kom je er het beste aan.
Leidingwater bevat mineralen zoals calcium, magnesium, ijzer en silicaten. In veel productieprocessen zijn dit juist de veroorzakers van problemen:
Kalkaanslag in leidingen, ketels, sproeikoppen en warmtewisselaars vermindert de efficiëntie en verhoogt onderhoudskosten. Bij precisiereiniging, optische componenten of elektronica zorgen mineralen voor vlekken en residu na het spoelen. Mineralen kunnen bovendien reageren met koelsmeermiddelen of reinigingsmiddelen en de werking daarvan negatief beïnvloeden. En omdat leidingwaterkwaliteit per regio en seizoen verschilt, zorgt dat voor wisselende procesresultaten.
De overstap van leidingwater naar demiwater is daarom voor de meeste productiebedrijven al een directe verbetering, ongeacht hoe het demiwater tot stand komt.
Twee manieren om aan demiwater te komenDemiwater wordt doorgaans gemaakt via twee technieken.
Ionenwisseling gebruikt harsen die ionen uit het water opnemen en inwisselen voor andere, onschadelijke ionen. Zodra de harsen verzadigd zijn, moeten ze geregenereerd of vervangen worden. Deze techniek is met name geschikt voor kleinere tot middelgrote volumes.
Omgekeerde osmose (RO) perst water onder druk door een membraan dat mineralen tegenhoudt. Deze techniek is beter geschikt voor grotere, constante volumes, maar vraagt relatief veel energie en kan een aanzienlijk waterverlies met zich meebrengen.
Een eigen installatie vraagt een investering die uiteenloopt van enkele duizenden euro’s voor kleinschalige ionenwisseling tot enkele tienduizenden euro’s voor grotere, geautomatiseerde RO-systemen. Daarbovenop komen terugkerende kosten: energie, regeneratiechemicaliën, onderhoud en de tijd van iemand die de installatie beheert.
Bij lage tot middelmatige afname weegt deze investering vaak niet op tegen de besparing per liter. Daarnaast verschuift het kwaliteitsrisico volledig naar het eigen bedrijf. Zonder continue monitoring merk je niet altijd dat de geleidbaarheid wegzakt, dat er silica-ophoping optreedt, of dat er microbiologische groei plaatsvindt in water dat een tijd heeft stilgestaan. En zodra de installatie uitvalt, is het geen voorraadprobleem meer maar een productieprobleem.
Bij structureel hoog en voorspelbaar volume kan een eigen installatie wel degelijk rendabel zijn, mits er iemand in het bedrijf is die de kwaliteit bewaakt en het onderhoud oppakt. Voor de meeste MKB-productiebedrijven is dat volume er niet, of ontbreekt de capaciteit om het er structureel bij te doen.
De vraag of demiwater de moeite waard is, is voor vrijwel elk productiebedrijf met een watergevoelig proces al beantwoord: ja. De vraag hoe je eraan komt, zelf produceren of inkopen, hangt af van volume, beschikbare capaciteit en risicobereidheid. Wie hier onzeker over is, doet er goed aan de eigen procesvereisten (geleidbaarheid, silica, microbiologie) in kaart te brengen voordat de keuze wordt gemaakt.
